عشق

عشق

عشق يعني
شادي براي ديگري
هنگامي كه او شاد است
غمخواري ديگري
هنگامي كه او غمگين است
با هم بودن در خوشي ها
با هم بودن در نا خوشي ها
عشق سرمنشا قدرت است

عشق يعني
همواره با خود صادق بودن
همواره با ديگري صادق بودن
گفتن . شنيدن وگرامي داشتن حقيقت
وهرگز تظاهر نكردن
عشق سر منشا واقعيت است

عشق يعني
تفاهمي چنان كامل كه
همچون جزيي از وجود ديگري شدن
و آن ديگري را همان طور كه هست پذيرفتن
و سعي در تغيير يكديگر نداشتن
عشق سر منشا يكي شدن است

عشق يعني
آزادي براي دنبال كردن خواسته ها
و سهيم شدن تجارب با ديگري
رشد يكي در كنار وهمراه
رشد ديگري
عشق سر منشا كاميابي است

عشق يعني
هيجان برنامه ريزي در كنار يكديگر
هيجان اجرا در كنار يكديگر
عشق سر منشا آينده است

 

كاش مي شد

 

كاش مي شد سه چيز را از كودكان ياد بگيريم:
بي دليل شاد بودن و پاي كوبيدن
هميشه سرگرم كار بودن و بيهوده ننشستن
حق و خواسته خود را با تمام وجود خواستن و فرياد زدن

 

كار ما نيست شناسايي "راز" گل سرخ ،
كار ما شايد اين است
كه در "افسون" گل سرخ شناور باشيم.
پشت دانايي اردو بزنيم.
دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم.
صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم.
هيجان ها را پرواز دهيم.
روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم.
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي".
ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.
نام را باز ستانيم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.
كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم.

غروب

 

غروب

تو میروی و انگار آسمان میداند
سکوت شبهای بی ستاره من ترانه میخواند
تو میروی و دلم را غروب میگیرد
تمام اشکهایم تو را بهانه میگیرد
به پای گریه های یک نگاه می نالد
پرنده ای برای چشم های تو میخواند
تو میروی و دلم را سکوت میگیرد
دلم برای نگاه تو هنوز هم میمیرد
دلم به پای خیال تو هنوز هم میسوزد
برای غنچه های غم شکوفه می چیند
تو میروی بدست یاد و زمانه می ماند
زمانه هم چه خوب غم به غم می بافد

من به تو محتاجم

 

مثل همیشه با رفیق قدیمی که تنهایی نام دارد 

 

 نشسته ام و به تو می اندیشم

 

  به تویی که محتاجم تا صدایم کنی

 

 به تویی که این این زندگی سیاه رنگ و سیاه بخت رابه سفیدی پاکی آوردی

   

به تویی که زندگی ام را از منجلاب مرگ بیرون آوردی

 

و طعم خوش عشق را چشاندی آری من به تو محتاجم

 

به تویی که سرتاسر این   زندگی را مدیون توام   

 

   من به تو محتاجم به تویی که اگر اینک هستم برای وجود توست

 

 

 

 

 

 

 

  ای عزیز ترینم ای امید آخرینم من به تو محتاجم

 

 چقدر ناله ی شبانه سر دهم

 

 چقدر فریاد زنم که من به تو محتاجم این زندگی مرا عذاب میدهد

 

مرا بی تو در گرداب سختی ها غصه ها می اندازد

 

 و من امید بی تو عشقم زیر این غم و غصه ها  مدفون می شوم

 

 ای عزیز ترینم  من به تو محتاجم

 

   به تو عشق ات  ....به نصیحت هایت ..... به خوبی هایت ....

 

آری من به تو محتاجم  

 

 

 

 

 

  تا سفر به شهر آرزو ها کنم من به تو محتاجم تا بفهمم 

 

 زندگی چیست ؟ عشق چیست ؟ محبت چیست ؟

 

 من به  جزتو راهی ندارم

 

 ای عزیزم باز برگرد

 

 

 

 

 

 

 

تا دوباره روزهای خوش زندگانی را آغاز کنیم

 

تا دوباره معبودمان برایمان طلوعی عاشقانه سر دهد

 

باز برگرد چون من , امید به تو محتاجم

 

 به تویی که سرتاسر این  زندگی  ,این تار و پود تن , همه مدیون توان

 

  آری من به تو محتاجم .....؟

 

 

 

 

 

خسته ام  از این دنیای به ظاهر زیبا

 

  از این مردم که به ظاهر  صادق و با وفا اند 

 

 خسته ام  از دوری  , از درد انتظار از این بیماری نا علاج

 

خسته ام از این همه دروغ  و نیرنگ ... خسته ام 

 

آری پروردگارا از این دنیا خسته ام از آدم هایش

 

از دروغ هایش از نیرنگ هایش خسته ام 

 

 

 

پس کو صداقت و محبت چرا اندکی محبت

 

در میان دل مردم  نیست همش نیرنگ پیداست

 

دیگر دست محبتی در میان مردم نیست

 

دیگر عشقی پاک و مقدس در میان مردم نیست

 

سفره ی دل مردم همش دروغ است

 

به ظاهر پاک و صادقانه است

 

بی نام ...

 

  اين منم خسته در اين کلبه ی تنگ 

          جسم درمانده ام از روح جداست

                         من اگر سايه ی خويشم يا رب

                                          روح اواره ی من کيست ؟کجاست؟

 

عشق........

 

                                         عشق

به کوه گفتم عشق چیست؟

لرزید

به ابر گفتم عشق چیست؟

بارید

به باد گفتم عشق چیست؟

وزید

به پروانه گفتم عشق چیست؟

نالید

به گل گفتم عشق چیست؟

پرپر شد

به انسان گفتم عشق چیست؟

اشک از دیدگانش جاری شد و گفت

کجايی تا ببينی که من برای خريدن پاره ای از روياهای زلال تو خوابهای شيرين

   شبانه ام را فروخته ام.

  کجايی تا ببينی در مرگ آرزوهايمان چندين بار جامه سياه بر تن ترانه ها کرده ام

  و مجلس ترحيم خاطره ها را بر پا کردم و به حسرت عبور تو چقدر آينه شکستم

  تا حضور تلخ ثانيه ها تکثير نشوند.

   چشمهايم را دلداری ميدادم ميگفتم باران که دليل نميخواهد امروز يا فردا چه فرق

  ميکند ؟

  اگر قرار به باریدن باشد بيا به رسم دلهای شکسته برايم از دريا و باران بگو . خودم

  کويرو سراب را خوب ميدانم.¤¤¤

                                                     شاعر شعراي من!    

شعرهايم شايد...از دلي بر آمده و به دلي نشسته....

 
شاعر شعراي من پنجره ها رو بست و رفت...!!!

به هيچ كس برنخوره...منو تنها گذاشت و رفت!

اما يه چيزو جا گذاشت...خط خطي هاي عشقشو

قدِ هزارتا نقطه چين تو دفترم نوشت و رفت.....

حالا ميخوام بهش بگم...شعراي دلتنگي بگو!!!

براي تنهايي من از عمق بي رنگي بگو!

تو اخرين كسي بودي...كه زد به راه آسمون

بيا رو بال شعر من دوباره اهنگي بگو!...

بذار تو آسمون من...هوار پر آوازه بشه

براي سقف سادگي دست من اندازه بشه...

بي تو تموم گلدونا...پر از گُلاي قاليه!!!

شاعر شعر من توي...اين روزا دستم خاليه!

من مي دونم كه رفتنت بدون برگشته....ولي...هنوز به قول مادرم...دنياي من خاليه!!!!
و اين آخرين ترانه ي من...تقديم به او كه رفت...

                                        تو مرا باور کن              

ای تمام باورم تو مرا باور کن

  ای تو یار و یاورم تو مرا باور کن

            لحظه ها را می شمارم تا صداتا بشنوم

           فاصله یعنی نگات شرم اون ناز و نگات

      آتش نگاه تو التهاب لحظه هاست

           واسه موندن من رو لبات خدا خداست

         از همه دل می برم تا صداتا بشنوم

            حادثه یعنی لبات رمز اون راز صدات!!! 

          به این ترانه حتما نظر دهید با تشکر

                                                                 یادمان باشد